Aile, Aidiyet ve İçsel Huzur

“Bu yazı; bir parça iç döküş, bir parça iç huzur… Belki de kendini yuvada hissetmeye çalışan herkese bir hatırlatma…”

Bazen kalabalıkların içinde bile yalnız hisseder insan. Oysa bir ses, bir dokunuş, bir hatırlayış… insanı kendine getirir. İşte aile tam da budur: Bizi biz yapan, savrulurken tutan, dağıldığımızda toparlayan yerdir. Kan bağı değil sadece… bazen bir anne gibi sarılan teyze, bazen yoldaş gibi omuz veren kardeş, bazen de bizden biri gibi davranan bir dosttur aile.

Aidiyet hissi ise işte o derin bağda saklıdır. Nerede olursak olalım, yüreğimiz nereye aitse, huzur da orada köklenir. Kimi zaman bir sofranın etrafında, kimi zaman çocukluk anılarının içinde, kimi zaman sadece “sen iyi ol” diyen bir cümlede buluruz o aidiyeti.

İçsel huzur ise, işte tüm bunların birleşimi… Ne dış seslerin gürültüsü, ne de dünyanın telaşı bastırabilir onu. Çünkü biliriz ki, bir yer var… Gönlümüz oraya bağlı. Bir yuvamız, bir aidiyetimiz, bir “beni ben yapan” varlığımız var. Ve işte o farkındalık, huzuru getirir kalbimizin tam ortasına.

Belki de bu yüzden insan, bazen hiçbir şeyi değiştiremese bile dönüp evinin ışığını özler. O ışık dışarıdan değil, içeriden yanar. Sevdiklerimizle, değer verdiklerimizle, kendimizi ait hissettiğimiz her yerle yanar. Ve o ışık sönmedikçe… biz hep tamam oluruz.

“Rabbim, yüreğimizi huzurla dolduran insanları yanımızdan eksik etmesin.
Bize her daim kendimizi ait hissedeceğimiz bir yuva, sığınacağımız bir sevgi nasip etsin.
Kalbimizi yoran değil, tamamlayanlarla yürümeyi nasip eylesin.” sevgiyle kalın.